Jakie wartości przyświecają mi w pracy z dziećmi i rodzinami
W pracy kieruję się uważnością, empatią i szacunkiem dla indywidualnych potrzeb dziecka. Ważne jest dla mnie dostrzeganie jego zasobów oraz wzmacnianie poczucia sprawczości. Nie stosuję jednego schematu pracy. Uwzględniam potrzeby i możliwości dziecka, jego etap rozwoju oraz kontekst rodzinny i społeczny. Ważne jest dla mnie także wspieranie rodzin w budowaniu bezpiecznych, wspierających relacji.
Co najbardziej cenię w relacji z małymi pacjentami
Cenię zaufanie, autentyczność i możliwość poznania świata dziecka z jego perspektywy. Nie oczekuję, że od pierwszego spotkania będzie ono gotowe opowiadać o swoich trudnościach. Daję mu czas i przestrzeń na budowanie relacji we własnym tempie, tak aby mogło swobodnie wyrażać emocje, potrzeby i własne zdanie bez obawy przed oceną.
W zakresie terapii mogę pomóc Twojemu dziecku w:
- trudności związane z obniżonym nastrojem, lękiem, stresem i fobiami
- trudności w regulacji emocji i zachowania
- budowanie poczucia własnej wartości i pewności siebie
- rozpoznawanie i nazywanie emocji oraz własnych potrzeb
- stawianie granic i lepsze rozumienie własnych reakcji
- trudności adaptacyjne i problemy szkolne
- ADHD, w tym trudności związane z uwagą i koncentracją
- wycofanie społeczne i trudności w relacjach rówieśniczych
- rozwijanie elastyczności psychologicznej i umiejętności radzenia sobie z
dyskomfortem
Specjalizuję się w pracy z dziećmi z:
Specjalizuję się w pracy psychologicznej z dziećmi i młodzieżą, uwzględniając ich indywidualne potrzeby, etap rozwoju oraz środowisko, w którym funkcjonują. Zależy mi na tym, aby młody człowiek mógł lepiej rozumieć siebie, rozwijać swoje zasoby i stopniowo budować poczucie sprawczości. W pracy uwzględniam również perspektywę rodziców, wspierając ich w lepszym rozumieniu potrzeb dziecka i towarzyszeniu mu w codziennych wyzwaniach.
Techniki terapeutyczne, w których się specjalizuję
Patrzę na trudności dziecka w szerszym kontekście – jego relacji rodzinnych, środowiska szkolnego, relacji rówieśniczych oraz innych ważnych doświadczeń. Pracuję zgodnie z zasadami Evidence-Based Practice, czyli praktyki opartej na dowodach naukowych, dobierając metody do wieku, etapu rozwoju, potrzeb, możliwości oraz celów dziecka i jego rodziny. Korzystam przede wszystkim z metod i technik zaczerpniętych z podejść trzeciej fali CBT, w tym ACT i DBT, a także z elementów terapii schematów oraz podejścia systemowego. W pracy wykorzystuję między innymi uważność, walidację doświadczeń emocjonalnych, rozwijanie umiejętności regulacji emocji, tolerancji dyskomfortu, rozpoznawania potrzeb oraz elastyczności psychologicznej.
Jak włączam rodziców/opiekunów w proces terapeutyczny
Rodziców traktuję jako ważnych partnerów procesu wsparcia. Mają oni istotną wiedzę o codziennym funkcjonowaniu dziecka i jego zachowaniu poza gabinetem, dlatego ich perspektywa jest dla mnie ważna. Zależy mi, aby otrzymywali nie tylko wiedzę, ale również konkretne sposoby wspierania dziecka w codziennych sytuacjach. Zakres współpracy z rodzicami dostosowuję do wieku dziecka, jego potrzeb, celu pracy oraz
zasad poufności. Chcę, aby zmiany wypracowywane podczas spotkań mogły stopniowo przenosić się także do domu, szkoły i innych ważnych obszarów życia dziecka.
Film/bajka, którą warto obejrzeć z dzieckiem
„Encanto”
To dobry punkt wyjścia do rozmowy o rodzinie, emocjach, oczekiwaniach oraz o tym, że wartość człowieka nie zależy od tego, jak dobrze spełnia oczekiwania innych. Film pokazuje również, jak ważne jest dostrzeganie potrzeb poszczególnych członków rodziny i tworzenie przestrzeni na bycie sobą.
Co sprawia mi największą radość w pracy z dziećmi
Największą radość sprawiają mi momenty, w których dziecko zaczyna lepiej rozumieć siebie i zauważa, że ma wpływ na to, jak radzi sobie z trudnymi sytuacjami. Często do największych zmian prowadzą małe kroki – kiedy dziecko po raz pierwszy nazwie swoją emocję, zakomunikuje potrzebę, postawi granicę albo spróbuje czegoś, czego wcześniej się
obawiało.
Jedno zdanie, które kieruję do rodziców szukających pomocy
„Czasem największym wyzwaniem jest samo poproszenie o pomoc, dlatego chcę tworzyć opartą na empatii, szacunku i akceptacji przestrzeń, w której zarówno dziecko, jak i rodzic mogą zostać wysłuchani bez oceniania i wspólnie poszukać sposobu na lepsze zrozumienie tego, co dzieje się w ich rodzinie.”
Opinie
